بيحجابي،

بي حجابي، حيوانيت، ارتجاع و عقب ماندگي است

برهنگي، طبيعت و خصلت حيوانات است. هرگاه، انسان به سوي آن گرايش پيدا كند، به عقب برمي گردد و به مرتبه اي پايين تر از مرتبه انسانيت كه خدا به بشر ارزاني داشته و ميل و گرايش به حجاب و پوشش را در نهاد و فطرت او گذاشته، سقوط مي كند. اين را بايد بدانيم كساني كه بي حجابي و برهنگي را جمال و زيبايي مي بينند در واقع فطرتي مريض و ذوقي واژگون دارند. و اين خود، دليل تخلف و عقب ماندگي آنها است.

نكتة قابل ملاحظه اينست كه ترقي و پيشرفت بشر با ستر و پوشش ارتباط مستقيم دارد به طوري كه هميشه نتيجه پيشرفت، گرايش به ستر و پوشش بوده است. و نكتة ديگر اينكه حجاب زن با غريزة غيرت كه از روح سرچشمه و نشأت مي گيرد، تناسب و سازگاري دارد. اما بي بندوباري و بي حجابي از شهوت نشأت مي گيرد زيرا اين شهوت است كه انسان را به بي حجابي و اختلاط مي كشاند. و هر كس اين روش دوم (بي بندوباري) را انتخاب نمايد، بايد روش اول (حجاب و غيرت) را فدا كند و يا بي حجابي و اختلاط با بيگانگان، صداي غيرت را در درونش خاموش نمايد. اينجاست كه بي حجابي دليل بر فساد فطرت، قلت حياء، بي غيرتي، كودني و بي احساسي است:

لحد الـركبتين تشمرينــا           بربك أي نهر تعبرينـا

كأن الثوب ظل في صباح          يزيد تقلصاً حيناً فحينا

تظنين الرجال بلا شعور            لأنك ربما لا تشعرينا

(اي زني كه لباست را تا زانوها بالا زده اي! از كدام رودخانه مي خواهي عبور كني و بگذري؟ لباس تو مانند سايه صبح است كه لحظه به لحظه، كوتاه تر مي گردد. گمان ميكني كه مردان نمي فهمند اما در واقع اين تو هستي كه نمي فهمي.