رساله ای به همه پدرها

رساله ای به همه پدرها

 

خداوند سبحان می فرمايد:

﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قُوا أَنفُسَكُمْ وَأَهْلِيكُمْ نَارًا وَقُودُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ عَلَيْهَا مَلاَئِكَةٌ غِلاَظٌ شِدَادٌ لاَ يَعْصُونَ اللَّهَ مَا أَمَرَهُمْ وَيَفْعَلُونَ مَا يُؤْمَرُونَ﴾ (التحريم: 6).

(معنی): «ای کسانيکه ايمان آورده ايد خود و خانواده خود را از آتش دور نگاهداريد. آتشی که سوخت آن مردم و سنگها بوده و بر آن ملائکه اي بسيار سخت و شديد مأمورند و هرگز نافرمانی خداوند را نکرده و آنچه به آنان امر دهنده انجام دهند.

و علی (رضی الله عنه) می گويد: «آنان را ادب و علم بياموزيد». وقتاده می گويد: «آنان را به طاعت خداوند امر نموده و از معصيت او باز داريد».

ای پدر! در صورتيکه به تو گفته شود اگر به ساختمان چند طبقه ات بدقت رسيدگی نکنی، و عيوب آن را بازسازي و ترميم نکني، اين عيبها به سرعت افزايش يافته و ساختمان تو را به ريزش و تخريب تهديد می کند، چه می کنی؟ تو همه همّ خود را جهت ترميم و رسيدگی به اين ساختمان صرف خواهی کرد. پس از تو مي پرسيم جهت گردن نهادن به فرمان خداوند که تو را به دور نمودن دخترت از آتش دستور داده است چکار کرده اي؟

پدر گرامی! آن دخترانی که پرده حيا را دريده و در امتثال اوامر الهی تکبر می ورزند و ما آنان را می بينيم و در مورد آنان می شنويم، هرگز از آسمان نيافتاده، و يا از زمين نروئيده اند. بلکه آنان از خانه تو و خانه برادر مسلمان تو بيرون آمده اند. پس ای برادر! تقوای خدا پيشه کن و اهتمام خود را بيش از اينکه مخصوص به دنيای خود کنی، به دختر خويش معطوف دار. و مانند کسانی مباش که رسول خدا (صلی الله علیه وسلم) در مورد آنان می گويد: «لا يدخل الجنة ديوث». (معنی): شخص ديوث هرگز به بهشت وارد نخواهد شد. پس پرسيدند: ای رسول خدا! ديوث چه کسی است؟ و ايشان جواب داد: «الذی لا يغار على محارمه». (معنی): کسی که در مورد محارم خود غيرت نمی ورزد. و در روايت ديگر: کسی که به خبث و پليدی اهل خود راضی می شود.

مژده و نويد

 

به آن خواهر مسلمانم که در مقابل حملات سخت دشمنان ايستادگی نموده است. به کسی که تمسک و التزام او به دين خداوند مشتي مکرر و روزانه به چهره مدعيان آزادی است. به آن کسی که حيا و عفت خويش را سخت به دندان گرفته است. به آن قلعه شامخی که در مقابل طوفان باطل باشکوه تمام ايستاده است. به دختری که کتاب خداوند را بدست داشته و پرچم رسول خداوند (صلی الله علیه وسلم) را به اهتزاز در آورده است اين قول رسول خداوند (صلی الله علیه وسلم) را هديه می کنيم:

حضرت رسول اکرم (صلی الله علیه وسلم) فرمودند: («بَدَأَ الْإِسْلاَمُ غَرِيبًا ثُمَّ يَعُودُ غَرِيبًا كَمَا بَدَأَ فَطُوبَى لِلْغُرَبَاءِ» قِيلَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ! وَمَنْ الْغُرَبَاءُ؟ قَالَ: «الَّذِينَ يُصْلِحُونَ إِذَا فَسَدَ النَّاسُ»). [رواه أحمد والترمذی و صححه الألبانی].

(معنی): « اسلام بی کس و غريب آغاز شد و باز به غربت و بی کسی باز خواهد گشت همانطور که آغاز شد پس طوبی (درختی در بهشت) برای غريبان». پرسيدند: ای رسول خدا! غريبان چه کسانی هستند؟ و ايشان فرمودند: «کسانی که در زمان فساد مردم در جهت اصلاح ميکوشند».

سلام خداوند که صابرين و مؤمنين را به آن بشارت داده است بر او باد.

﴿سَلاَمٌ عَلَيْكُم بِمَا صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِ﴾ (الرعد: 24).

(معنی): «به سبب آن صبری که پيشه ساختيد بر شما سلام و درود باد. و بهترين پاداش است بهشت».